Na imprezie z okazji fuzji mojego brata, uśmiechnął się i przedstawił mnie całemu zgromadzeniu w ten sposób: „To moja siostra – bez prawdziwej pracy, bez przyszłości, tylko praca fizyczna”… i nawet nasi rodzice się śmiali – nie drgnęłam. Uśmiechnęłam się tylko, uniosłam kieliszek, powiedziałam jedno zdanie i wyszłam… i w pomieszczeniu zapadła głucha cisza.

Jej oczy odrobinę się rozszerzyły.

Potem wyzdrowiała.

„Zostawiłeś to tutaj” – powiedziała za szybko. „W naszym sejfie. Jeśli zniknęło, to twoja wina”.

„Ciekawe” – powiedziałem. „Bo sejf nie został wyważony. Więc jedynymi, którzy mogli go zabrać, byli ci, których wciąż nazywasz „rodziną”.

Jej usta się otworzyły.

Następnie zamknięte.

Potem zrobiła to, co zawsze robiła, gdy logika brała ją w łeb.