Niemowlak krzyczał bez przerwy w dyliżansie, dopóki wdowa nie zrobiła czegoś nie do pomyślenia dla bogatego kowboja…

Vera przełknęła ślinę.

„A kim jestem dzisiaj?”

Głos Owena stał się szorstki.

„Jesteś kobietą, która uratowała mojego syna” – powiedział. „Jesteś kobietą, która sprawia, że ​​ten dom tętni życiem. A kiedy tu dzisiaj przyjechałem, pierwszą rzeczą, jakiej pragnąłem, było znalezienie ciebie”.

Słowa te spadły na mnie niczym burza.

Very zapiekły oczy.

„Potrzebuję czasu” – wyszeptała.

„Masz je” – powiedział Owen. „Ale nie pozwól, żeby facet z Bostonu decydował o twoim życiu”.

Po tym wydarzeniu ranczo wydało mi się inne.

Nie w taki sposób, w jaki zmienił się wiatr.

W taki sposób, w jaki powietrze między Verą i Owenem miało większy ciężar.

Owen jej nie dotknął.

Nie tłoczył się przy niej.

Ale obserwował ją z rodzajem czujności, która nie miała nic wspólnego z jego synem.

To było o niej.

I Vera to czuła, nawet gdy starała się tego nie robić.

Tydzień po powrocie Owena od zachodu nadciągnęła burza.

Niebo zrobiło się posiniaczone.

Wiatr wyginał trawę.

Błyskawice rozbłysły nad górami.

Rex i pozostali pracownicy zabrali bydło do schronienia z determinacją ludzi, którzy wiedzieli, co może się wydarzyć podczas silnej burzy.

Tej nocy Thomas obudził się z gorączką.

Jego skóra była zbyt gorąca.

Jego krzyk brzmiał inaczej.

Nie złość.

Ból.

Serce podskoczyło Very do gardła.

Przycisnęła usta do jego czoła.

Gorący.

Za gorąco.

Sięgnęła po termometr, który pani Talbot trzymała w szufladzie, przyłożyła go do siebie i obserwowała, jak rosną liczby.

Ranczo było daleko od miasta.

Drogi zamieniłyby się w błoto.

A Vera widziała śmierć dzieci.

Widziała, jak szybko małe ciało może ulec zniszczeniu.

Owinęła Thomasa w koc i zaniosła go do pokoju Owena.

Nie pukała.

Otworzyła drzwi.

Owen natychmiast usiadł i odruchowo sięgnął po pistolet leżący na stoliku nocnym.

Potem zobaczył Thomasa.

Zobaczył twarz Very.

Zamarł.

„O co chodzi?” zapytał.

„Płonie” – powiedziała Vera napiętym głosem. „Ma gorączkę”.

Owen wstał z łóżka zanim skończyła mówić.

Przeszedł przez pokój i przycisnął dłoń do policzka Thomasa.

Jego twarz zbladła.

„Weź lekarza” – warknął Owen, patrząc w stronę drzwi.

Nikogo tam nie było.

Vera pokręciła głową.

„Jest noc” – powiedziała. „Nadchodzi burza. Nie możemy…”

Oczy Owena błysnęły.

„A potem jedziemy” – powiedział, już zakładając spodnie.

Vera przełknęła ślinę.

„Stracimy czas” – powiedziała. „Jeśli wjedziemy w to…”

Owen spojrzał na nią.

Strach w jego oczach był szczery.

„Już jednego straciłem” – powiedział cicho. „Nie stracę go”.

Very ścisnęło się gardło.

Ona zrozumiała.

Ona rozumiała aż za dobrze.

„W takim razie zrób, co ci powiem” – rzekła Vera.

Owen mrugnął.

Vera wytrzymała jego spojrzenie.

„Chłodne okłady” – powiedziała. „Nie lód. Nie wstrząs. Spokojnie. Dajemy mu pić małymi łykami. Dbamy o to, żeby oddychał swobodnie. Poruszamy się, jeśli trzeba, ale nie panikujemy”.

Owen patrzył na nią, jakby właśnie przejęła kontrolę nad całym jego życiem.

Potem skinął głową.

Twardy.

„Tak” – powiedział.

Pracowali razem całą noc.

Pani Talbot przyniosła wodę i szmaty, mając zaciśnięte usta.

Rex i tak osiodłał konia, przygotowany na wypadek, gdyby Owen dał znak.

Vera przytuliła Thomasa do piersi i szepnęła mu coś pomimo gorączki.

Owen chodził po pokoju, tak jak chodził po stacji przekaźnikowej, ale tym razem miał coś do zrobienia.

Prasował ubrania.

Liczył oddechy.

Obserwował twarz Very, szukając znaków.

O świcie gorączka ustąpiła.

Skóra Thomasa zrobiła się chłodna.

Jego ciało się rozluźniło.

Spał.

Owen po raz pierwszy od kilku godzin stanął nieruchomo.

Zapadł się w krzesło, jakby jego kości zamieniły się w piasek.

Vera usiadła na brzegu łóżka, Thomas oparł się o jej ramię.

Czuła, że ​​Owen ją obserwuje.

Po długiej ciszy Owen przemówił.

„Myślałem, że go stracę” – powiedział.

Vera nie odpowiedziała miłymi słowami.

Ona tylko skinęła głową.

Ponieważ smutek nie lubił kłamstw.

Dłonie Owena zacisnęły się.

„Nie spanikowałaś” – powiedział szorstkim głosem. „Jak?”

Oczy Very płonęły.

„Pochowałam swoje dziecko” – powiedziała cicho. „Dowiesz się, ile kosztuje panika”.

Owen wstrzymał oddech.

Wyglądało na to, że chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział jak.

Zamiast tego wstał.

Podszedł bliżej.

I po raz pierwszy jej dotknął.

Nie jej skóra.

Tylko rękaw.

Ostrożny chwyt, jakby chciał się zakotwiczyć.

„Dziękuję” – wyszeptał.

Vera zamknęła oczy i wzięła pół oddechu.

Potem je otworzyła.

„Idź się wyspać” – powiedziała.

Owen pokręcił głową.

„Nie mogę” – przyznał.

Vera patrzyła na niego.

„Możesz” – powiedziała. „Zrobisz to. Bo on też cię potrzebuje żywej”.

Owen wpatrywał się w nią.

Następnie skinął głową.

Usiadł z powrotem.

Aż w końcu wyczerpanie go zmusiło, by usiadł na krześle, z głową odchyloną do tyłu i lekko otwartymi ustami jak starzec w dyliżansie.

Vera patrzyła jak śpi.

Poczuła, jak coś poruszyło się w jej piersi.

Nie romans.

Jeszcze nie.

Coś starszego.

Coś takiego jak zaufanie.

Tygodnie zmieniły się w miesiące.

Thomas dorósł.

Jego policzki się wypełniły.

Jego oczy stały się jasne.

Zaczął wydawać ciche dźwięki, które nie były płaczem.

Małe gruchanie.

Ciche chrząknięcia.

Pewnego dnia wybuchnął śmiechem, gdy Vera skrzywiła się, a Vera o mało go nie upuściła z szoku.

Owen usłyszał to z progu.

Zatrzymał się.

Dźwięk uderzył go niczym światło słoneczne.

Vera zauważyła zmianę na jego twarzy.

Szybko odwrócił wzrok, jakby nie ufał szczęściu.

W Fort Collins panował gwar, gdy zbliżała się jesień.

Na jarmark, na który wszyscy przybyli, ulice zapełniły się wozami i nieznajomymi.

Owen częściej chodził do miasta.

Wrócił z zaopatrzeniem.

Wrócił z nowinami.

I powrócił z nowym rodzajem ostrożności.

„Ludzie rozmawiają” – ostrzegła pani Talbot pewnego wieczoru, sprzątając talerze.

Ręce Very znieruchomiały.

„O czym?” zapytała Vera, chociaż wiedziała.

Pani Talbot zacisnęła usta.

„O tobie” – powiedziała. „O dziecku. O… przygotowaniach”.

Very ścisnęło się gardło.

Krzesło Owena zaskrzypiało.

„Pozwólmy im mówić” – powiedział.

Pani Talbot spojrzała na niego.

„Można tak mówić” – odpowiedziała. „Jesteś Owenem Suttonem. Mógłbyś splunąć na ulicę, a mężczyźni nazwaliby to pogodą. Ale ona jest wdową. Jest kobietą”.

Oczy Owena się zwęziły.

„A ona jest pod moim dachem” – powiedział. „To sprawia, że ​​jestem za nią odpowiedzialny”.

Vera spojrzała na niego.

Odpowiedzialność.

Było to słowo, które mogło oznaczać ochronę.